Առաջին կատարումը` 1899, Հելսինկի, դիրիժոր` հեղինակ: Արդեն իր առաջին սիմֆոնիայում Սիբելիուսը ներկայանում է որպես ինքնատիպ անհատականություն ունեցող արվեստագետ: Այս ստեղծագործությունը իրավամբ անվանում են քնարական-պաթետիկական: Երաժշտությանը բնորոշ են լուսավոր ռոմանտիկական աշխարհընկալումը, որին հաջորդում են թախծալի մտորումները հարազատ երկրի պատմական անցքերի մասին: Սիբելիուսի յոթ մեծակերտ սիմֆոնիաների շարքում գործն ունի իր ուրույն տեղը` հաստատելով կոմպոզիտորի արմատական կապը ֆիննական ժողովրդական երաժշտության հետ (դրա հետ մեկտեղ, իր սովորության համաձայն, հեղինակը խուսափում է բուն ժողովրդական մեղեդիների ուղղակի մեջբերումից): Սիմֆոնիայի կերպարային բովանդակությունը, Սիբելիուսի մյուս սիմֆոնիաների նմանությամբ, կապված Ֆինլանդիայի , նրա խստաշունչ բնության և ժողովրդական կենցաղի հետ (այդ ամենը տրվում է սիմֆոնիկ բարձր ընդհանրացման եղանակով, էպիկական անշտապ պատումի ոգով): Իր ողջ գործունեությամբ Սիբելիուսը մեծապես նպաստեց սիմֆոնիկ ժանրի զարգացմանը այն շրջանում, երբ շատերն այդ ժանրը համարում էին «հնացած», իսկ նրա հնարավորությունները` «սպառված»:
1. Andante ma non troppo. Allegro energico
2. Andante
3. Allegro
4. Quasi una fantasia. Andante. Allegro molto
2. Andante
3. Allegro
4. Quasi una fantasia. Andante. Allegro molto
